ProgRock.org.pl :: Serwis Rocka Progresywnego

ProgRockowy prima aprilis

Pierwszy dzień kwietnia rządzi się swoimi prawami. Każdy próbuje przekonać bliźniego swego, że na wierzbach gruszki można jednak spotkać. I my nie mogliśmy być gorsi. Prima aprilis, april fools day - zwał jak zwał - najważniejsza jest dobra ściema. Wczoraj, w międzynarodowy dzień lipy, na naszym portalu mogliście znaleźć nie jeden lipny news, ale news, dwie recenzje, ankietę gitarową, wywiad i relację z koncertu. Wszystko grubymi nićmi szyte. Mamy nadzieję, że bawiliście się dobrze czytając te teksty. W tym artykule - ad futuram rei memoriam - zebraliśmy dla Was wszystkie nasze prima aprilisowe lipy. Podobało się?

News

Supergrupa rusza w świat!
(01.04.2011 07:43)

Jak donoszą agencje prasowe grupa Ayreon rusza w trasę. Pikanterii temu na pozór błahemu wydarzeniu dodaje fakt, że na poszczególnych koncertach grupę wspierać będą różni znani muzycy, związani w przeszłości z Ayreon. Dla przykładu podczas koncertów w Ameryce Łacińskiej zespół wspierać będą Hansi Kursch, Simone Simmons, Russell Allen i Heather Findlay. Z kolei podczas występów w Australii i Oceanii podziwiać będzie można Jamesa LaBrie, Devina Townsenda, Johana Edlunda, Lane Lane. Ta swoista supergrupa prawdopodobnie w najszerszym składzie wybierze się też na serię koncertów do Chin, zważywszy na rekordową sprzedaż płyt wykonawców z kręgu Ayreon w Państwa Środka. Dla porządku dodajmy, że podstawowy skład Ayreon tworzyć będą: Na dwóch zestawach keyboardów Clive Nolan i Erik Norlander, na basie Tony Levin, na gitarze sam Lucassen. Wiemy, że ta nieziemska trasa koncertowa nazywać się będzie Universal Migration World Tour dla upamiętnienia kosmicznej sagi o animowanej przez nieśmiertelnych Obcych z Planety Y ewolucji i upadku rodzaju ludzkiego - którą to sagę Lucassen opowiadał na kolejnych albumach Ayreon. Początek koncertów planowany jest na jesień 2011 roku.

Recenzje

Linear Perception
Agnostic Gospel (1975)

1. Chaos (3:55)
2. Descendent of past (13:21)
3. Back (7:52)
4. In the name of God (4:33)
5. Untitled (11:04)
6. Fearless (19:36)

Czas całkowity: 60:21

- Robert Fripp (electric guitar, acoustic guitar, mellotron)
- Gordon Haskell (bass guitar, vocal)
- Tony Royster Jr. (drums, percussion)
oraz:
- Adrian Belew (electric guitar, vocal)

Po nagraniu płyty Red w 1974 roku, w zespole King Crimson zaczęły dziać się niedobre rzeczy. Niekończące się spory Johna Wettona z Bilem Brufordem, spowodowały, że Robert Fripp podziękował kolegom za współpracę. Do składu ponownie dołączył Gordon Haskell, kosztem Johna Wettona, który umocnił wówczas szeregi Uriah Heep. Bill Bruford został zastąpiony przez amerykańskiego bębniarza Josha Griffina, znanego z takich zespołów jak Hitman, czy No Gasoline, z którym nagrał genialną płytę Sight. Niestety w trakcie rejestrowania albumu zmarł. Miał 68 lat. Skład uzupełnił jednak jego wnuczek - Tony Royster Jr, który z racji swojego młodego wieku, wniósł trochę wigoru i świeżości w szeregi doświadczonych staruszków. Robert Fripp postanowił zrezygnować z nazwy King Crimson i przemianował zespół na Linear Perception.

Zmiany w muzyce są wyraźnie słyszalne. Wraz z odejściem Billa, Linear Perception skierowali się na tory nieco inne od tych, którymi do tej pory podążali. Przede wszystkim, muzyka uległa uproszczeniu. Zespół przyhamował troszkę z długimi, rozbudowanymi suitami na rzecz bardziej zwartych form. Więzi między poszczególnymi nagraniami rozluźniły się, chodziło raczej o przywołanie pewnego klimatu, a nie o przedstawianie konkretnych motywów, które według Haskella bardzo ograniczają kompozycję.
Na płycie Agnostic Gospel Linear Perception zastosowali prosty manewr polegający na przeplataniu dłuższych utworów krótszymi wstawkami. Otwieraczem jest stricte improwizowany Chaos, w którym ciężko usłyszeć konkretne melodie. Jest to zlepek nie poukładanych dźwięków tworzących tytułowy chaos.
Kolejne Descent of Past i Back wypadają świetnie. Pierwszy utwór wyróżnia się niezwykle szybkim tempem i całą masą akcentów, które dają Roysterowi szerokie pole manewru. No i ta kulminacja... Natomiast In the name of God zapada w pamięci głównie dzięki pulsującej, bluesowej oprawie, komponującej się idalnie z głosem gościnnie występującego Belewa. Zapewne dzięki występowi w tym projekcie, Adrian Belew po reaktywacji King Crimson, dostał tam stałą posadę.
Piąte Untitled nie daje ani chwili wytchnienia, wręcz przeciwnie, napędza płytę cudownymi partiami gitary Frippa. Apogeum jest solówka Belewa w okolicach czwartej minuty, która trwa aż do końca utworu.
Koniec płyty brzmi po prostu rewelacyjnie! Przez dwadzieścia minut muzycy Linear Perception pokazują całe spektrum swoich możliwości. Cała paleta motywów, solówek i genialnych wokaliz przypominają poprzednie giganty jak Starless, czy 21st century schizoid man.
Fearless wita słuchaczy znakomitym mellotronowym intro, którego brzmienie szybko zostaje skontrastowane z bardzo ostrą, transową partią perkusji. Utwór oryginalnie miał znaleźć się na poprzednim albumie (na remasterze płyty Red jest jako bonus), ale dopiero tutaj zaprezentowano jego ostateczną, rozbudowaną formę. I fajnie, panowie mogli sobie nieco poimprowizować. Warto też zwrócić uwagę na intrygujący tekst, którego dobitne frazy dopełniają temat realizowany przez całą długość płyty. Skąd w muzyce King Crimson& a raczej Linear Perception takie agnostyczne wywody? Muzycy nigdy nie trzymali się kurczowo konkretnej ideologii, stąd moje zaskoczenie.

Agnostic Gospel to bardzo dobry album. Niestety nie zyskał rozgłosu jak poprzednie dzieła Lazurowego Króla, mimo że poziomem nie odstaje. Wręcz przeciwnie - pokazuje kolejne ciekawe oblicze Anglików. Być może brak odpowiedniego napisu na okładce odciągnął uwagę ówczesnych fanów rocka progresywnego i spowodował brak zainteresowania. Postanowiłem jednak odgrzebać tego białego kruka, by zachęcić do słuchania wszystkich tych, którzy nie mieli z nią do czynienia.

Warto sięgnąć po tę płytę, bo to King Crimson jakiego nie znacie!!
5/5

Mikołaj Grażul

Marillion
Saliva Tears Tour 81-82 (2011)

CD 1:
Red Lion Pub Live
1.   Skyline Drifter
2.   Madcap's Embrace
3.   The Web
4.   Snow Aniel
5.   Grendel

CD 2:
The Roxon Tape Demo
1.   He Knows You Know
2.   Garden Party
3.   Charting The Single
BBC Sessions
4.   Forgotten Sons
5.   Three Boats Down From The Candy
6.   The Web

Fish – vocals & percusion
Steve Rothery – guitars
Mick Pointer – drums
Brian Jellyman – keyboards (CD1: all tracks, CD2: 1-3)
Diz Minnitt – bass (CD1: all tracks, CD2: 1-3)
Mark Kelly – keyboards (CD2: 4-6)
Peter Trewavas – bass (CD2: 4-6)

Życie sprawia różne niespodzianki. Bardzo różne! Oczywiście wszyscy lubimy te pozytywne, przyjemne a czasem wręcz niesamowicie miłe niespodzianki i zwykle przy okazji takich zdarzeń mówimy, że 'dla takich chwil warto żyć'. Dla mnie, wiernego fana Marillion życie właśnie niespodziewanie taki bardzo przyjemny prezent sprawiło. Swego czasu zarejestrowałem się w oficjalnym fan clubie zespołu. Otrzymywałem z niego różne informacje, kilkakrotnie kupowałem rozmaite t-shirty i gadżety zespołu. Zdarzało mi się także kupić kilka wydawnictw zespołu z Aylesbury, wydawanych wyłącznie dla członków zarejestrowanych w fan-clubie. Jakiś czas temu przyszła do mnie wiadomość e-mail, z propozycją zakupu specjalnego, jak to sformułowano, bardzo wyjątkowego wydawnictwa - niespodzianki. Nie lubię kupować kota w worku ale tym razem coś mnie natknęło, żeby zdecydować się je nabyć, tym bardziej, że zaznaczono, że ilość tej pozycji będzie limitowana i bez możliwości późniejszego wznowienia. Kilka dni temu listonosz przyniósł paczkę. Była dość ciężka jak na przesyłki, które dotychczas otrzymywałem. Chwilę po otwarciu paczki omal nie oszalałem z radości! W przesyłce było dwupłytowe wydawnictwo, nazwane jako oficjalny bootleg zespołu 'Saliva Tears Tour 81-82' z pięknie wydanym, kolorowym albumem, pełnym zdjęć i informacji o historii pierwszych czterech lat istnienia Silmarillion i Marillion. Mało tego! Pierwszym, co mi się rzuciło, spoglądając na okładkę płyty był prostokącik z napisem 'Including Red Lion's Pub First Fish's Show!!!'. Już na samą myśl szalałem z radości!

Owszem, jakość koncertowego zapisu zawartego na pierwszej płytce jest słabej jakości. Amatorsko nagrywany w klubie, przez niedoświadczonych muzyków, na zapewne bardzo słabym sprzęcie przecież nie mógł być inny! Ale nie to jest istotne! Usłyszeć dość niezgrabnie, a jednak już z charyzmą śpiewającego pierwsze teksty Fisha. Wychwycić błędy w grze na basie Diza Minnitta czy nierówno bijącego po garach Mick'a Pointera. Rozkoszować się niezdarnymi solówkami klawiszowymi ówczesnego organisty zespołu, Briana Jellimana i (już wówczas) nienaganną, soczystą grą zdecydowanie najdojrzalszego muzyka w tym zestawieniu, czyli Steve'a Rothery to coś bezcennego. Coś, co ma tak ogromną wartość dla duszy, że ta chce krzyczeć z radości. Taki był ten pierwszy koncert Ryby z Marillion. Z jednej strony tak mocno amatorski i niedoskonały, a z drugiej wyjątkowy i magiczny. Na pierwszej płycie zawartych jest 6 utworów, dokumentujących występ Marillion w pubie Red Lion w Bicester, jaki zespół zagrał 14 marca 1981 roku. Obok dość już dopracowanej wersji epickiego 'Grendela' z głośników popłynęły znane później szerzej utwory 'The Web' i 'Garden Party' w wersjach jeszcze różniących się od tych finalnych. Ponadto trzy utwory, które nie przetrwały próby czasu i wkrótce zrezygnowano z ich prezentowania na scenie ('Skyline Drifter', 'Madcap's Embrace' oraz 'Snow Angel'). W ich przypadku jednak wytrawne ucho oddanego fana odnajdzie wiele fragmentów instrumentalnych a także i wokalnych, które później pojawią się innych, tych szerzej znanych utworach. W kolorowym albumie dołączonym do kompilacji jest kilka zdjęć z tego show. Kilka czarno-białych i trzy kolorowe. Jest też wzmianka, że pierwszy wspólny koncert Fisha i spółki obejrzało 65 osób. Są także wesołe wspomnienia muzyków zespołu. Co ciekawe wszystkich, którzy po latach postanowili podzielić się nimi ze swymi fanami. Jak wspomina Fish: 'o rany, to już 30 lat temu!?'.
Na drugim krążku znajdziemy zapis słynnej, pierwszej kasety-demo zatytułowanej 'The Roxon Tape', jaką zespół nagrał w celach promocyjnych oraz zapisy z tzw. BBC Session, jaką w słynnej rozgłośni radiowej odbył zespół Marillion. Jakość drugiego krążka jest o niebo wyższa. Przede wszystkim jest już czyste stereo, które udało się (jak napisano w albumie) poprawić i zremasterować. Bardzo ciekawie brzmi pierwotna wersja 'Charting The Single', brzmiąca zupełnie inaczej niż ta finalna, umieszczona na singlu. Właściwie najmniej różni się tekst. Utwór w tej wersji jest energiczny, nawet dość przebojowo brzmiący, a przecież doskonale wiemy, że finalna wersja 'kawalera' był raczej spokojna i dość monumentalna za sprawą brzmienia organów. Równie ciekawie brzmi też 'He Knows You Know', zagrane z fajnym, gitarowym riffem Steve'a. Kaseta demo 'Roxon' nagrywana była jeszcze w tym samym składzie, co pierwszy, zamieszczony na cd1 zapis koncertowy. Słychać jak bardzo zespół ewoluował od tamtego czasu. Pozostałe utwory, z tzw. Sesji BBC były już nagrane w składzie: Fish/Rothery/Kelly/Trewavas/Pointer i brzmią zdecydowanie najbardziej okazale.

Powtórzę motto ze wstępu niniejszej recenzji. W życiu piękne są tylko chwile, ale dla niektórych naprawdę warto żyć. Limitowana edycja oficjalnego bootlegu 'Saliva Tears Tour 81-82' Marillion sprawiła, że po długiej zimie i w moich głośnikach zapanowała piękna wiosna. Sprawiła, że poczułem się jak za dawnych czasów, kiedy odkrywałem dokonania panów z Aylesbury. Wówczas jeszcze nie wiedziałem, że to, co słyszę, tak naprawdę ma swoją bardzo długą, barwną historię. Historię, którą miałem poznać właśnie teraz, czyli jakieś 20 lat później.

Ocena: wartość bezcenna 6/5 !!!

Krzysiek 'Jester' Baran

Solówka - ankieta dla gitarzystów

01. Imię i Nazwisko.
Włodek”ONAY”Janowski

02. Grupa, lub projekt muzyczny w którym obecnie występujesz?
Obecnie nie gram w żadnym zespole na stałe. Muszę przyznać, że właściwie nigdy nie grałem w jakimś zespole na stałe.

03. Ile miałeś lat kiedy stwierdziłeś, że chcesz zostać gitarzystą?
Tak naprawdę trudno mi sobie to dziś przypomnieć. Myślę, że było to pod koniec podstawówki, gdzieś tak około roku 1976.

04. Czy jest jakiś zespół, a może konkretny utwór, który miał bezpośredni wpływ na Twoją decyzję?
Początkowo słuchałem wszystkiego co w domu słuchali moi rodzice na adapterze typu „Bambino” Od Kapeli Czerniakowskiej poprzez Irenę Santor do Czerwonych Gitar.
Pewnego dnia usłyszałem w radio piosenkę „Rock and Roller” węgierskiej piosenkarki Kati Kovacs i to był na pewno mój początek fascynacji rockiem. Potem była cała masa wykonawców glam rockowych. Ale mój muzyczny świat przewrócił się do góry nogami kiedy w moim domu zagościły radiowe fale UKF i Program Trzeci Polskiego Radia.
Dzięki znanemu wszystkim Panu Piotrowi Kaczkowskiemu odkryłem całą masę wykonawców hard rockowych i art rockowych i jestem wiernym fanem tej muzyki do dziś.

05. Czy pamiętasz swoje pierwsze gitary?
Pierwsze moje gitary to rakieta od kometki, ciupaga przywieziona z wycieczki w góry, czasem kij od szczotki.

06. Jakich gitar używasz teraz?
Obecnie gram na klasycznym modelu Air Guitar i w zupełności mi to wystarcza. Jestem w stanie zagrać na niej wszystko, na co w danym momencie mam ochotę.

07. Czy masz jakiś wymarzony model na którym chciałbyś zagrać?
Pojawiły się na rynku Air Guitar Pro, ale to już nie jest to, co klasyczna Air Guitar. Reasumując, nie mam wymarzonego modelu.

08. Wolisz pracować w studio czy występować na scenie?
Tak naprawdę to nie zdarzyło mi się grać w żadnym z tych miejsc. Nigdy nie pracowałem w studio. O ile sobie przypominam to nie grałem też nigdy na scenie jeżeli już to raczej pod sceną. Uwielbiam koncerty i ich atmosferę. Wydaje mi się, że jest to najlepsza forma kontaktu z muzyką.

09. Czy jest jakiś artysta z którym chciałbyś odbyć mały "jam session"?
Jestem w tej komfortowej sytuacji, że mogę zagrać z kim tylko chcę i kiedy tylko chcę. Mogę to robić w domu, w pracy, na spacerze, praktycznie wszędzie, pod warunkiem, ze mam słuchawki na uszach

10. Czy jest jakiś utwór, w którym zagrałeś, z którego jesteś szczególnie dumny?
Gram tylko w najlepszych utworach, dlatego jestem dumny z każdego kawałka.

11. Czy zajmujesz się komponowaniem muzyki?
W mojej głowie powstają ciekawe kompozycje, ale nigdy nie zdarzyło się, aby ktoś inny je usłyszał.

12. Czy umiesz grać na innych instrumentach?
Z wiekiem coraz częściej zdarza mi się grać na Air Bass Guitar. Bardzo często zdarza mi się też, jak to mówi moja żona „napieprzać” czymkolwiek, co mi wpadnie w ręce po meblach.

13. Czy masz jakieś hobby nie związane z muzyką?
Kibicuję prawdopodobnie najlepszej drużynie piłkarskiej na świecie. Dobra książka, dobry film, kiedyś gry komputerowe – RTS i RPG.

14. Czy zaglądasz na ProgRock.org.pl ? :-)
Czy zaglądam na ProgRock.org.pl. Hm, staram się go nawet tworzyć ;-)

Wywiady

Tak prosto, że aż banalnie - rozmowa z Adamem Nowakiem z zespołu Burst With Pain

Burst With Pain istnieją od niedawna, a już zdeklasowali liczną postmetalową konkurencję w Polsce. Kontrakt z Neurot Recordings, wytwórnią należącą do muzyków Neurosis, to nie lada nobilitacja! Jak do tego doszło opowiedział mi wokalista i basista ostródzkiego zespołu – Adam Nowak. Jak się okazało – człowiek o szerokich muzycznych horyzontach.

ProgRock.org.pl:Jak to jest nagle znaleźć się w światowej czołówce?
Adam Nowak: Jeszcze kręci nam się w głowach, to wszystko wydarzyło się tak szybko, że chyba jeszcze do końca do nas nie dotarło. Przed podpisaniem papierów z Neurot zagraliśmy raptem dwanaście koncertów, a tu od razu taki skok na głęboką wodę. Bo teraz chyba przyjdzie się nam z miejsca przenieść do większych sal. To jak los na loterii – od razu przeskoczyliśmy kilka szczebelków.

Nie mogę uwierzyć – dwanaście występów? Słyszałem Wasze demo i bije z niego doświadczenie, powiedziałbym wręcz – wyrafinowanie.
W sumie to trochę odwróciliśmy naturalny dla każdej kapeli proces. Nie było zastanawiania się co chcemy grać. Burst With Pain skupia ludzi, którzy od początku wiedzieli czego chcą. Krzysiek Drawicz i Andrzej Murach (odpowiednio: perkusja i gitara – przyp. P.T.) odeszli ze swojej starej hardcore’owej kapeli, bo przestali takie granie czuć. Znali mnie i od dawna wiedzieli, że w sercu mi gra Cult Of Luna i Minsk. Tak narodził się trzon Burst, Piotrka Cichego (klawisze – przyp. P.T.) ukradliśmy z ostródzkiego gotyckiego Saltear. Zresztą nie podobało mu się, że zespół zaczął ciążyć w stronę popu pod Nightwish, więc nie wiem nawet czy mogę to nazwać kradzieżą (śmiech). Spotkało się czterech kolesi, którzy nie musieli się muzycznie docierać, wszyscy siedzieli w takiej neurotycznej stylistyce. Postanowiliśmy wtedy, że swój pierwszy koncert zagramy od razu mając na koncie materiał demo – nie wcześniej. Do tego czasu twardo siedzieliśmy w sali prób i szlifowaliśmy kawałki. Chcieliśmy konkretu, czegoś co ludzie będą mogli zabrać do domu po występie żeby jeszcze raz naszą muzykę poczuć i przemyśleć.

A żeby było takich odbiorców więcej udostępniliście demo za darmo na stronie.
W dzisiejszych czasach to standard. Zresztą nie wszyscy chcieli tego piątaka na EPkę po koncercie wysupłać, a żeby móc nagrać drugi nakład z tą samą porządną szatą graficzną – musieliśmy taką symboliczną opłatę za płytę w formie fizycznej wprowadzić. Co innego sieć – jeśli ktoś nie chciał demo na półce za małą kasę – niech ściągnie za darmo na dysk, a najlepiej niech jeszcze powie o nim znajomym. W ten sposób krąg zainteresowanych rósł i w cztery miesiące zagraliśmy dwanaście sztuk. Najpierw Ostróda, potem Olsztyn, był występ w Gdańsku, gdzie postmetalowa scena jest bardzo silna, wspólnie z Proghma-C. Ale mam wrażenie, że nie daliśmy sobie w kaszę dmuchać nawet w takim towarzystwie.

Jak trafili na Was muzycy Neurosis?
Tak prosto, że aż banalnie. Powysyłaliśmy linki do naszego demo kilku znanym kapelom z tego nurtu, w tym rzecz jasna Neurosis jako ojcom chrzestnym takiego grania. A po tygodniu dostaliśmy od Steve’a Von Tilla mail z pytaniem czy mamy materiał na pełny album. Na nasze szczęście mieliśmy (śmiech).

Premiera Dark Night Of The Soul już w czerwcu. Czego możemy się spodziewać?
Czterech kawałków z EPki Raincloud i pięciu nowych. W sumie prawie godzina muzyki. Grafikę, podobnie jak w przypadku Raincloud, zrobi Andrzej. Von Till proponował nam jakiegoś swojego plastyka, ale uparliśmy się. Niech to będzie w jak największym stopniu nasze dziecko.

Dużo zmienicie w znanych z EP kawałkach?
Wiesz, mniej niż sam bym chciał (śmiech). Może zauważyłeś, że u nas te klawisze i gitara akustyczna nie są tylko na doczepkę (śmiech). Owszem, ma być ten gniotący sound, ma być ciężko i wolno, ale na dłuższą metę nie chcielibyśmy tylko na tym opierać całej płyty. Popatrz na ostatni Blindead – trąbka, kontrabas, Hammond, jakieś konszachty z klasycznym hard rockiem z jednej strony, z drugiej jazzowe wstawki. I przez to właśnie ten zasadniczo ciężki i powolny album nie nudzi! Albo Minsk z tym swoim saksofonem. Gdybym znał jakiegoś saksofonistę który chciałby do nas dołączyć, to jutro bylibyśmy kwintetem (śmiech). Bardzo się cieszę, że pierwszego poważnego wywiadu udzielam waszemu serwisowi. Zawsze czułem, że między tym co robimy a tym klasycznym, wystawnym art rockiem jest silny związek.

Zawsze możecie zaprosić saksofonistę do studia i korzystać na scenie z sampli.
Pewnie że możemy. Możemy też wykorzystać fagot, akordeon (co zresztą Blindead też już kiedyś zrobili) i trójkąt, ale niech grają na nich na scenie żywi ludzie, inaczej połowa przyjemności ulatuje – i dla nas, i dla słuchaczy pod sceną. Dostaliśmy dobry budżet, jak na polskie warunki nawet bardzo dobry, solidną liczbę godzin w studio Radia Gdańsk i z sidemanami nie byłoby problemu, ale jeśli czegoś, co jest na płycie, nie da się odtworzyć na żywca – to dla mnie jest to oszustwo. Koledzy z zespołu myślą podobnie.

Jak układają się Wasze stosunki z wydawcami? Co to w ogóle za ludzie?
Zdziwisz się – zupełnie normalni. Kontrakt podpisywaliśmy ze Steve’em Von Tillem jako szefem całego Neurot, ale negocjacje via skype prowadził Scott Kelly i z nim rozmawialiśmy najwięcej. Wiadomo, sporo było o finansach, ale też i takie normalne pogaduchy o życiu i dupie Maryni (śmiech). Kelly powiedział, że żeby dwadzieścia parę lat być na takich obrotach jak Neurosis, to o wszelkich neurozach trzeba zapomnieć. I ma rację! Owszem, na początku swojej drogi każdy zespół jest gniewny i szalony, ale jeśli ma to być twój sposób na życie, twoja praca – to trzeba umieć się odciąć od swojego wcielenia na scenie.

A to według Ciebie nie jest oszustwem?
A dlaczego? Gram mroczną muzykę, ale czy to oznacza że mam mieszkać w piwnicy bez prądu i nie wychodzić na dwór? Takie granie mnie kręci, ale to nie oznacza, że mam się w jego emocjonalnej atmosferze zatracić. Kelly wyraził to, co ja od dawna czułem tylko nie potrafiłem opisać. Zresztą najbardziej zaskoczyło mnie nie zachowanie Scotta, tylko jego solowy projekt.

Nie słyszałeś wcześniej płyt, które nagrywa pod własnym nazwiskiem?
Nie miałem pojęcia, że po godzinach pracy w Neurosis facet jak gdyby nigdy nic bierze sobie gitarę i zmienia się w folkowego barda. Ale skoro już Neurosis wzięli nas pod swoje skrzydła, postanowiłem sprawdzić w jakim towarzystwie się znajdziemy i przejrzałem z grubsza katalog Neurot klikając sobie po Myspace. Solowe albumy Scotta bardzo mi się spodobały. Żeby było śmieszniej – sam tworzę coś w podobnym klimacie, póki co było to tak dla zabawy, pliki zarejestrowane na komputerze tam zostawały. Nie miało to nawet nazwy, że o Myspace nie wspomnę. Ale pomyślałem: skoro udało się z Burst With Pain – czemu nie wystartować i z tym? Na szybko wymyśliłem nazwę, przesłałem czteroutworowe demo Scottowi i coś chyba z tego będzie.

Może jakieś szczegóły?
Materiał spodobał mu się na tyle, że napisał, że Neurot rozważy wydanie płyty o ile dobrze zabrzmi mu to na żywo. A że Scott bywa czasem w Polsce z solowymi występami, na następnym, w listopadzie w warszawskiej Hard Rock Cafe mam być jego suportem. Co ciekawe – napisał, ze nie chce na razie innych piosenek. Chce mieć niespodziankę na koncercie.

A pod jakim szyldem wystąpisz?
Black Sun Chronicles. To od takiego starego cyklu fantasy Troya Denninga. Podoba mi się sama nazwa, a poza tym to fajne, przekorne nawiązanie do mojej głównej inspiracji. Przy tym projekcie wzorowałem się na Angels Of Light. Tu światło – a u mnie czarne słońce (śmiech). Zresztą nie tylko Angels, ale też te akustyczne kawałki, które Michael Gira upychał na płytach Swans były dla mnie drogowskazem. Rzeczy w stylu God Damn The Sun albo ta piosenka z ich ostatniej powrotnej płyty, ta w której śpiewał Devendra Banhart – „You Fucking People Make Me Sick”. Rewelacja!

Może przybrałbyś jakiś sceniczny pseudonim? Nikt nie myli Cię z wokalistą Raz, Dwa, Trzy?
Niespecjalnie. Były dokładnie dwa przypadki, kiedy ktoś powiedział mi po koncercie, że nazywam się jak ten gościu z Raz, Dwa, Trzy, ale generalnie fani postmetalu raczej w takich klimatach nie siedzą. A szkoda, bo może wtedy odbiorcy Burst With Pain kupiliby też Black Sun Chronicles (smiech)?

rozmawiał: Paweł Tryba

Relacje z koncertów

Spinalnie w Kwadracie. Kraków 19 III 2011

W drugiej połowie marca 2011 roku marzenia wielu fanów klasycznego metalu, niezbrukanego jakimiś progresywnymi naleciałościami, wreszcie się ziściły. Do Polski na jeden jedyny koncert zawitał zespół, który być może często zmienia swój skład (zwłaszcza perkusistów), o którym często się mówi, że już się skończył, ale który bezapelacyjnie jest legendą. Panie i panowie – oto Spinal Tap.

Spinalni zawitali do Krakowa w swym najsilniejszym składzie: David St. Hubbins (gitara, wokal), Nigel Tufnel (gitara, harmonijka, mandolina, wokal) oraz Derek Smalls (bas, wokal). Dodatkowymi muzykami, zabranymi przez Spinal Tap w trasę okazali się Jeffery Vanston Jr. (klawisze, wokal) oraz Kenny McCormick (perkusja, wokal). Trzej liderzy, współtwórcy sukcesu grupy, grają ze sobą już ponad 40 lat. I wierzyć się nie chce, że od festiwali „legend rocka”, wolą występy w małych klubach. Salka krakowskiego Kwadratu może nie pękała w szwach, ale to, że wierni fani przybyli na ten koncert z całego kraju można było wywnioskować po przeróżnych tablicach rejestracyjnych samochodów tłoczących się na malutkim przyklubowym parkingu. Widownię dopełniła młodzież z kampusu politechniki, w końcu, można powiedzieć, że to oni byli gospodarzami w Kwadracie. To wystarczyło, by klimat był dobry i zabawa przednia. Tuż przed 20.00 pytanie było już tylko jedno: jak zaprezentuje się zespół?

Trudno mówić o oczekiwaniach, kiedy ma się świadomość, że będzie się uczestniczyć w wyjątkowym święcie muzyki. Spinal Tap niestety niezwykle rzadko koncertują i w zasadzie cudem można nazwać to, że udało się ich sprowadzić na ten jeden jedyny występ do Polski. Ze Spinalnymi jest też inaczej, niż z większością grup. Dla przykładu, gdy jedzie się do Spodka na koncert Deep Purple, to wszyscy dookoła doskonale wiedzą, co zespół zagrał na poprzednim koncercie, a co jeszcze wcześniej. W tym przypadku małe salki i niewielkie nagłośnienie medialne imprezy robią swoje. Jedyne co udało mi się ustalić, to fakt, że niecały tydzień wcześniej grupa dała niezwykły koncert w Medzilaborcach, na Słowacji, występując na dziedzińcu muzeum Andy'ego Warhola. Z Krakowa zaś Spinalni mieli się udać od razu do Molvanii, gdzie na Festiwalu Nowych Brzmień miała im przypaść wyjątkowa jak na nich rola supportu przed główną gwiazdą Festiwalu – lokalną legendą, zespołem Zlad.

Spinalni rozpoczęli z małym poślizgiem, związanym z drobnymi – jak tłumaczyli – problemami technicznymi, ale jak już pojawili się na scenie, to krakowski Kwadrat o mało nie eksplodował. Na początek publiczność mogła usłyszeć Smell the Glove z ich klasycznego albumu o tym samym tytule z 1982. Niestety starszych utworów zabrakło w dalszej części koncertu. Zespół postanowił skupić się na repertuarze wydanej w 2009 roku płyty Back from the Dead. I jedynie na bis zagrali Bitch School, The Majesty of Rock oraz – jakby sobie kpiąc z kalendarza liturgicznego – Christmas With the Devil (wszystkie trzy utwory z płyty Break Like the Wind z 1992 r.).

Niestety, nie obyło się bez drobnych wpadek. Przede wszystkim jakość dźwięku była w pierwszej części koncertu dość marna, a nieporadność akustyka ewidentnie drażniła zarówno tłum kłębiący się pod sceną, jak i samych muzyków. Zakaz robienia zdjęć był dość restrykcyjnie przestrzegany i przyznam się, że chyba po raz pierwszy spotkałem się z tym, że ochrona rekwirowała telefony komórkowe, które co chwila pojawiały się nad wzburzoną publicznością, by uchwycić cudowne chwile występu Spinalnych. Kuriozalna sytuacja miała miejsce podczas utworu (Funky) Sex Farm, kiedy to fragment instalacji elektrycznej oderwał się i – wydawać by się mogło – zaatakował McCormicka, który przy pomocy technicznych musiał opuścić scenę. Jego miejsce szybko jednak zajął Todd Schurmann. Sytuacja może wyjątkowa, ale z drugiej strony dla prawdziwych fanów tajemnicą nie jest, że zespół zawsze zabiera w trasę przynajmniej dwóch perkusistów.

Jak można podsumować ten wieczór? Mimo pewnych mankamentów krakowski koncert Spinal Tap był wyjątkowy. Orgia dźwięków, zwariowana metalowa hipnoza, ściana gitar – brakuje określeń, by ująć to, czego byliśmy świadkami.

Jacek Chudzik

« poprzedni artykuł		następny artykuł »

WSTECZ

Menu główne

Logowanie

Rekomendacje ProgRock.org.pl

Koncerty

Konkursy

Biuletyn podProgowy

Sondy

Współpracujemy z