Jak dla mnie jest to najlepsza progresywna płyta koncertowa wszechczasów...Muzycy przeszli samych siebie a utwory znane z albumów studyjnych zabrzmiały o wiele lepiej niż w wersjach oryginalnych...Przede wszystkim jest tutaj suita Supper's ready
i choć wiele osób nazwało by mnie heretykiem to moim zdaniem dopiero Phill Collins zaśpiewał ją tak że aż ciarki po plecach przechodzą( przy całym szacunku do Peter'a Gabriela)...W ogóle Collins radzi sobie tutaj znakomicie: jego głos wydaje się być po prostu stworzony do muzyki tego zespołu.
Ta płyta to swoiste epitafium dla progresywnego Genesis, jeszcze podczas jej miksowania z grupy odszedł gitarzysta Steve Hackett i od tamtej chwili muzycy znacznie uprościli swoje instrumentarium...zespól jakby o tym wiedział i na Seconds out przygotował prawie wszystkie najważniejsze kompozycję pochodzące z 2 pierwszych okresów swojej twórczości...
Z czasów gabrielowskich najlepiej reprezentowana jest płyta Selling England...Mamy więc tutaj znakomita wersję Cinema show( z Billem Brufordem na perkusji) no i oczywiście nie mogło zabraknąć Firth Of Fifth jednego z moich najukochańszych utworów w historii Genesis w którym genialne solo Hacketta zabrzmiało naprawdę nieziemsko. Z kolei I know what i like zagrane zostało w wersji o wiele dłuższej niż na płycie studyjnej.
Ze słynnego Baranka muzycy zaproponowali 2 fragmenty z których na szczególną uwagę zasługuje The Carpet Crawlers, zaśpiewany bardzo delikatnie przez Collinsa znakomicie wpasował się pomiędzy 2 utwory Z Trick of a Tail( Squonk i Robbery...).
Jesli chodzi o pierwszą płytę Genesis zaśpiewaną przez Collinsa( czyli właśnie wyżej wspomnianą Sztuczkę) to jest ona reprezentowana aż przez 4 kompozycje z których najlepiej wypadły Dance On A Volcano i zagrany w finale majestatyczny Los Endos.
Jakby więc na to nie patrzyć Seconds Out jest na pewno płytą godną wszelakiej uwagi....nie tylko dla fanów rocka progresywnego ale dla wszystkich którym hip-hop nie wyżarł jeszcze mózgów.
5 gwiazdek