Pozycja zespołu Dream Theater w progresywnym panteonie jest silna i ciągle się umacnia. To jest już ikona szeroko pojętego proga, taka jak Yes, Hawkwind, Rush, Magma czy Jethro Tull. Od wielu lat bezskutecznie próbuję odgadnąć dlaczego.

Usiadłem dzisiaj nad najsłynniejszym ich dziełem, kamieniem milowym - legendarnym albumem Images and Words. Słucham tego chyba czwarty raz pod rząd, podchodzę do tego od każdej możliwej strony, a moje zdumienie rośnie w miarę słuchania. Ludzie, przecież to jest denne! Czy może mi ktoś wyjaśnić o co tyle szumu?

Na tej płycie są dwie dobre piosenki. Nie genialne, nie fantastyczne - dobre. Otwierający album Pull Me Under i zamykający go Learning to Live. Poza tym w Wait for Sleep pojawia się przyjemny motyw na pianinie. Ale reszta? Nudne, bezbarwne melodie, bezsensowna instrumentalna akrobatyka, dwie stopy Portnoy'a, które pasują do reszty jak koturny do gumiaków, a to wszystko zwieńczone jednym z najgorszych wokali w połączonych dziejach rocka i metalu. Z tego co wiem myślą przewodnią muzyki Dream Theater było połączenie progresywnego rozmachu z mocą metalu. I o ile nawet trochę metalowej siły w tym jest, to połączono ją raczej z neo-progresywnym (tfu!) lukrem. W efekcie otrzymujemy muzykę infantylną do kwadratu, błękitno różową papkę ze świata Jelonka Bambi i ogrodowych krasnali.

Nie chce mi się powtarzać zarzutów, że dla muzyków Teatru technika jest celem a nie środkiem, tym bardziej, że ten album i tak jest dość spójny jak na ten zespół, ale naprawdę coś w tym jest. Tylko problem w tym, że jeżeli odjąć od Images and Words wszystkie technicznie-galaktyczne cuda to zostałyby takie rzeczy, że włos się jeży na głowie! Ze zgrozy rzecz jasna. Na przykład te melodyjki, którymi co jakiś czas raczy nas John Petrucci. Nie wiem, trzeba chyba list do gościa wysłać i przypomnieć mu, że nie bez przyczyny niektórzy nazywają cukier białą śmiercią. Naprawdę jesteście w stanie słuchać czegoś aż tak słodkiego? Cóż, ponoć Korwin-Mikke słodzi chyba siedem łyżeczek i lubi jak kryształki cukru przepływają mu między zębami. Słuchanie popisów Johna w Another Day to tego samego rodzaju przyjemność. Jeżeli ktoś to lubi to w porządku, ale dla mnie to jest horror.

Kevin James LaBrie. Aha - zawołają fani to jest przytyk stary, nudny i w ogóle nie oryginalny. No, może i stary, tylko że dla mnie śpiewanie LaBrie to nawet nie wizytówka ale symbol Dream Theater. Facet ma ze sto oktaw, potrafi cuda robić z wokalem, ale ma tak ohydną barwę głosu i wyśpiewuje nim tak przeraźliwie przeciętne rzeczy, że choćby nie wiem co potrafił nie jestem w stanie go słuchać. I reszta muzyków jest dokładnie taka sama - ogromne umiejętności, niezwykłe ambicje, a na najsłynniejszej ich płycie nie znalazłem nawet pięciu naprawdę interesujących tematów.

Słuchając czy to Under a Glass Moon, czy Metropolis, Pt. 1, czy zwłaszcza Take the Time miałem wrażenie, że mnogość motywów ma na celu głównie ukrycie ich miałkości. Wiem, że tam jest wielki koncept, że muzyka odpowiada śpiewanym tekstom i tak dalej, tylko cóż z tego? Dla mnie wszystko co tam się dzieje to festiwal patetycznej masturbacji.

Ale do najczarniejszej rozpaczy doprowadziły mnie oczywiście ballady i momenty balladopodobne. Another Day to koszmar, można tą piosenką straszyć dzieci, Wait for Sleep to ponury przykład wyrzucenia ładnego tematu w błoto. Przecież to jest podrzędny pop! Gdzie to jest progresywne, w którym miejscu? Jeżeli coś takiego chcecie stawiać obok spokojniejszych numerów Pink Floyd, Yes czy EL&P, to dlaczego nie postąpicie podobnie z Bajmem, albo Robertem Chojnackim? Serio pytam, bo dla mnie naprawdę nie ma szczególnej różnicy.

Reasumując dla mnie to jest kiepska płyta ledwo przeciętnego zespołu. Od gwiazdkowania się powstrzymam, ale raczej powyżej dwa / dwa i pół bym temu nie dał.

Wiem, że DT ma masę fanów, często bardzo osobiście traktujących krytykę ich ukochanego zespołu, więc żeby nikogo nie urazić, a samemu nie zostać zlinczowanym, pragnąłbym przypomnieć, że to co powyżej napisałem, to są moje subiektywne opinie. Mam prawo takowe posiadać, mam prawo je wygłaszać, a inni mają prawo się z nimi zgadzać bądź nie. Wielkość Dream Theater nie jest dogmatem.