|
Strona 2 z 3 Rozumiem Mariuszu, że Ty grałeś na płycie... Mariusz Sitko: Grałem. Jak najbardziej. Z tego co wiem, opuściłeś zespół w 'dramatycznych' okolicznościach. Mariusz Sitko: Na pewno w dynamicznych, natomiast z dramatyzmem to bym nie przesadzał. Urlop tacierzyński - piękna rzecz, ale czy nie brakuje Ci czegoś, nie tęsknisz do gry w zespole? Mariusz Sitko: Tęsknotę, oczywiście, czuję i w jakiś sposób brakuje mi tego. Na szczęście nie będzie w muzyce brakować mojej obecności. Zespół znalazł godnego następcę, więc warstwa muzyczna z pewnością nic nie straci. Przechodząc w takim razie do muzyki, muszę zapytać o Mordercę. Z jednej strony jest to bodaj najlżejszy utwór na płycie, z drugie zaś strony jest on wyszczególniony: jego tytuł – wyjątkowo – napisany jest czerwoną czcionką... Mariusz Sitko: Może lepiej jeśli ja nie będę się na ten temat wypowiadał, ponieważ... jeszcze tej płyty nie widziałem! Dzisiaj zobaczę ją po raz pierwszy, mało tego – ja ją dzisiaj posłucham po raz pierwszy w takiej, nazwijmy to, oldschoolowej wersji, tzn. wrzucając płytę do odtwarzacza. Miałem, owszem, okazję ściągnąć ją i posłuchać - i dobre to jest! - natomiast sam jestem ciekaw, jak wygląda. Proszę - chyba właśnie zostanie mi wręczona... Michał Wójcik (oficjalnie i uroczyście przekazując płytę): Nadejszla wiekopomna... Mariusz Sitko: Faktycznie – Morderca jest na czerwono. Jest na czerwono, do tego jest – wyjątkowo – śpiewany po polsku, co więcej: jest śpiewany z perspektywy kobiety... Michał Wójcik: I tak i tak. Co jest zatem takiego szczególnego w tym kawałku? Michał Wójcik: Tak naprawdę to... nic! W momencie, kiedy do Cinemonu w kształcie dzisiejszym było bardzo daleko, powstał zarys jakiegoś koncept albumu nadętego prog-rockowo - art rockowego, z tekstami po polsku i Morderca jest tak naprawdę jedynym tekstem, który z tego całego pomysłu pozostał. Być może jest to też jakaś podświadoma pozostałość tego, że miał być on centralnym punktem tamtej płyty. Być może jest to nawet najsłabszy utwór na płycie... Mariusz Sitko: Tniemy, tniemy! Przechodząc do utworu, który jest na zupełnie innym biegunie muzycznym – czy możesz mi powiedzieć jaka jest historia Świńskiego wycia Judasza? Wspominałeś kiedyś, że darzysz go szczególną sympatią. Michał Wójcik: Darzę go, owszem, ale co ciekawe w chwili obecnej jest to jeden z trzech kawałków, które się gdzieś po drodze ‘zgubiły’ i których na koncertach nie gramy. Sam utwór powstał, jako zlepek pomysłów. To było kiedy, jak Kuba wspomniał, dużo improwizowaliśmy i gdzieś tam – pomału – powstawały nasze utwory. To było bardzo, bardzo dawno temu, na początku naszej przygody, gdy graliśmy jeszcze z naszą pierwszą basistką, która jest zresztą współautorką m.in. Świńskiego wycia i Barbituranów. Potem do zespołu przyszedł Mariusz i - korzystając ze swobody, jaką mają wszyscy grający w Cinemonie – dołożył coś od siebie. I o ile kiedyś wydawało nam się, że te kawałki są fajne i kompletne, to dopiero fajne i kompletne stały się po zagraniu ich przez Mariusza. Chciałbym o kilka spraw zapytać następcę Mariusza. Przede wszystkim – jak widzisz przyszłość zespołu, w jaką stronę zmierza teraz Cinemon? Michał Braszak: Tak naprawdę to nikt z nas tego nie wie, nie zastanawiamy się nad tym... Pierwsza rzecz o jakiej myślę zawsze, zabierając się za granie czegokolwiek, to żeby to było prawdziwe. Zależy nam też na tym, żeby dobrze coś zagrać i żeby przekazać wszystko, co chcemy przekazać. Ale najważniejsze jest to, żeby nam to dawało satysfakcję i – przede wszystkim – radość. Bo chyba o to w tym wszystkim chodzi. |
|||||
| « poprzedni artykuł | następny artykuł » |
|---|
