Witam wszystkich! To moja pierwsza w życiu recenzja muzyczna i jednocześnie debiut na łamach serwisu. Dotychczasowy brak recenzji tego genialnego albumu dodał mi odwagi, a ponieważ to jedna z moich ukochanych płyt więc popełniam ten krok ;)
Rok 1985. 'Kayleigh' kołysze światem, Marillion świętuje swój wielki sukces magrywając 'Misplaced Childhood'. Nurt New Romantic przeżywa kryzys. Metallica atakuje w swoim najlepszym stylu. W Polsce 'Jarocin' i nowa fala walczą o wolność słowa i nie tylko.
Nieco na uboczu, w małym studio Falconer na świat przychodzi, moim skromnym zdaniem, jeden z największych klasyków neoprogresywnego gatunku. 'The Wake' - bo o nim mowa - to siedem znakomitych kompozycji, żyjących w swym niepowtarzalnym klimacie. Tworzą go jedyna w swoim rodzaju gitara Mike'a Holmesa, klawiszowa wirtuozeria Martina Orforda (przy skromnym sprzęcie wychodzą prawdziwe umiejętności i serce muzyka) ale przede wszystkim głos Petera Nichollsa!!! Głos który od płaczu do krzyku kieruje emocjami zawartymi na tym krążku.
Ileż tu się dzieje! 'Outer Limits' wprowadza nas w charakterystycznym stylu grupy by za chwilę 'The Wake' powaliło nas niemal metalową mocą. 'The Magic Roundabout' kończący jakby mini suitę koi ale i jednocześnie wprowadza nas w nostalgię (ach to solo gitarowe w finale!). 'Corners' łagodzi nieco emocje swym Sitarem i jednostajnym rytmem. Stronę B rozpoczyna jeden z klasyków grupy 'Widow's Peak'. 'The Thousand Days' sprawia że chcemy skakać ale prawdziwą perłą jest finał. Genialne 'Headlong' to chyba jeden z najwspanialszych, niemal triumfalnych, pompatycznych finałów jakie słyszałem. Przyprawia mnie zawsze o gęsią skórkę i sprawia że chcę posłuchać płyty od nowa!
To album który nigdy mi się nie znudził, i który nigdy nie zakurzy się w moim zbiorze. To album mieszczący się ponad wszelką skalą ocen, który polecam wszystkim z pełną odpowiedzialnością.
... a teraz po raz enty włączam PLAY w odtwarzaczu i odpływam...