Nie wolno zapomnieæ o mie¶cie. Kraków staje siê na kartach Miasta b³êkitnych nut... nie tylko stolic± powojennego jazzu, ostoj± dla wielu muzyków, czy punktem pocz±tkowym w ich karierze. Miasto rozwija siê z ka¿d± przeczytan± stron±. Jego topografia zaczyna siê w sercu miasta – na Rynku G³ównym, który nastêpnie obrasta sieci± uliczek dochodz±cych do Plant - pierwszej, zdawa³oby siê nieprzekraczalnej granicy krakowskiego ¶wiata. Ale z biegiem lat, kolejni bohaterowie ksi±¿ki Krupy prowadz± nas do kolejnych kamienic, kolejnych uliczek, klubów i szybko przekraczamy drugi kr±g – Aleje. Na pierwszych Zaduszkach go¶cimy przy ulicy Królowej Jadwigi, po drodze jedziemy odwiedziæ kogo¶ pod P³aszowem, a w latach ’80 trafiamy nawet na jedne z nowych, ¿elbetonowych osiedli, usytuowanych przy rogatkach miasta. Te wszystkie miejskie szczegó³y, ta (zamierzona, czy przypadkowa?) jazzowa historia metropolii sprawia, ¿e Kraków wyrasta na cichego bohatera ksi±¿ki.

Miasto b³êkitnych nut... Antoniego Krupy jest te¿ ³adn± ksi±¿k±. Nie jak±¶ tam broszurk±, ale w zasadzie publikacj± albumow±. Solidna twarda ok³adka (ze wspania³± grafik± jakby imituj±c± zdjêcie ok³adki starej p³yty winylowej), szata graficzna, wysokiej jako¶ci papier i - przede wszystkim – ca³a masa niepublikowanych zdjêæ z ‘odrêcznymi’ autorskimi adnotacjami (z moimi ulubionymi fotografiami muzyków, którzy ju¿ na zawsze pozostan± bezimienni oraz fotokopi± oficjalnego pisma PFJ do Kierownika Studium Wojskowego z pro¶b± o „zezwolenie na pozostawienie d³ugich w³osów Ob. Antoniemu Krupie”) nadaj± w³a¶ciw± oprawê temu, o czym siê opowiada. I nie jest to b³ahostk±! Tak jak ogromnie cennym jest wydobycie z archiwalnych ta¶m radia licznych wywiadów i przywrócenie ich w formie pisemnej do ¿ycia, tak istotne jest, ¿e dzieje siê to w sposób uroczysty, donios³y, a nie undergroundowy, czy katakumbowy - ¿eby u¿yæ s³owa bardziej zwi±zanego z tematem.

Przy tym wszystkim nie jest to, niestety, publikacja pozbawiona b³êdów. Wynikaj± one zapewne z po¶piechu i - choæ jest ich stosunkowo niedu¿o - chwilami s± naprawdê zadziwiaj±ce. Mo¿na (na przyk³ad) odnie¶æ wra¿enie, ¿e osoba odpowiedzialna za korektê nie mia³a bladego pojêcia o jazzie (jak inaczej wyt³umaczyæ b³êdy w tytu³ach p³yt Milesa Davisa, czy Zbigniewa Seiferta?). ¯a³ujê, ¿e kilka kart w ksi±¿ce pozosta³o pustych - bez zdjêcia. Troszkê szkoda, ¿e niektóre informacje (a nawet cytaty) dubluj± siê. Wreszcie - o ile jestem pod wra¿eniem opanowania przez autora materia³u i zgrabnego zamkniêcia opowiadanej historii na XX wieku – pozostaje kwestia tzw. wielkich nieobecnych. Tak± postaci± jest dla mnie Mieczys³aw Kosz, który uczy³ siê w Krakowie (zreszt± u profesor Witeszczakowej, której sw± muzyczna karierê zawdziêcza Andrzej Kurylewicz – o czym jest mowa w ksi±¿ce) i mia³ tu swoje pierwsze wystêpy (³±cznie z graniem w Helikonie).

Miasto b³êkitnych nut... czyli historia krakowskiego jazzu i nie tylko... Antoniego Krupy jest ho³dem dla tych wszystkich, którzy do³o¿yli swoj± cegie³kê do tworzenia sceny jazzowej i beatowej w powojennej Polsce. Jestem przekonany, ¿e jej warto¶æ z up³ywem lat bêdzie tylko rosn±æ. Mam te¿ jedno marzenie, dotycz±ce tej ksi±¿ki... Gdyby mia³o siê ukazaæ wydanie drugie, by³oby fantastycznie, gdyby zosta³o ono wzbogacone dodatkowo o p³ytê audio, prezentuj±c± wyszperane i ma³o znane nagrania ilustruj±ce historiê krakowskiego jazzu. Nie w±tpiê, ¿e archiwa Radia Kraków skrywaj± niejedn± pere³kê... Tymczasem zachêcam wszystkich do zapoznania siê z ksi±¿k± Krupy. Jest to lektura nie tylko pouczaj±ca, ale te¿ - a mo¿e przede wszystkim -  przyjemna. Autorowi mo¿na tylko pozazdro¶ciæ, ¿e trafi³ w sam ¶rodek tak fantastycznych wydarzeñ, ¿e by³ uczestnikiem i ¶wiadkiem historii. Jak to Antoni Krupa ¶piewa w jednej piosence:
„Jestem starym zdezelowanym bluesmanem
szalone ¿ycie Bóg mi da³...”

autor: Jacek Chudzik

Fragment ksi±¿ki oraz notê od wydawcy mo¿na przeczytaæ tu