Progrock.org.pl: Wasza nazwa ma pewne przesłanie. Co Was tak bardzo pociąga w szumach, że stawiacie je na równi z muzyką?

Przemek Piłaciński:  Pociąga nas to, że czynią muzykę pełniejszą. Nie chodzi tu oczywiście tylko o dosłownie rozumiane szumy, ale o wszelkie odstępstwa od ideału. Te "szumy" wynikają niejako z ludzkiej natury i ich obecność sprawia, że w muzyce bardziej słychać twórcę. Są pewne cechy, które uważa się w muzyce za obiektywnie dobre, jak choćby precyzja wykonania. Jakkolwiek nie mamy na celu kwestionowania ich wartości, sprzeciwiamy się uznawaniu ich za najważniejsze.

Ideałów jako takich nie ma, także w muzyce (przynajmniej według mnie). Są co najwyżej wyznaczone przez tzw. fachowców przegródki. Rozumiem, że ich unikacie? Sami przecież nazywacie swoją twórczość „rockiem nieskrępowanym".

Marysia Białota: We współcześnie tworzonej muzyce powszechne staje się dążenie do perfekcji nie tylko pod kątem wykonawczym, ale i kompozycyjnym. Taka perfekcja sprawia, że zespoły starające się spełniać rygory poszczególnych gatunków, upodabniają się do siebie. My staramy się z jednej strony zachować pewną ilość tego tzw. "szumu" w naszej muzyce, a zarazem faktycznie, nie czujemy sie skrępowani wytycznymi żadnego gatunku muzycznego.

To, że czerpiecie z różnych źródeł, słychać od razu - etno, jazz-rock lat 70tych,  ale też transkrypcje ludowych tańców polskich, Mahavishnu Orchestra czy psytrance'owego Hallucinogen. Na jakiej zasadzie łączycie te dość odległe elementy? Czy istnieje jakiś klucz, według którego dokonujecie ich fuzji?

P.P.: Z muzyki etnicznej faktycznie czerpiemy. Jazz-rocka lat 70. raczej słuchamy czy słuchaliśmy i gdzieś tam się to odbija w naszej twórczości, bo ta muzyka zawiera cechy, które lubimy.
M.B.: Może to wzbudzi wątpliwości co do naszej muzycznej erudycji, ale doszukiwano się w naszej muzyce również inspiracji zespołami, o których istnieniu nie mieliśmy zielonego pojęcia (śmiech).
P.P.: Jeśli chodzi o wykonywane przez nas cudze kompozycje, to kluczem jest tylko to, czy nam się dany utwór podoba. Wszyscy słuchamy bardzo różnej muzyki, stąd duża różnorodność źródeł. Ale wszystkie te źródła mają pewne wspólne cechy - transowość, klimat, improwizację. Czasem lubimy też dobierać je na zasadzie podobieństwa do naszych utworów. Bo są takie utwory, które okazały się podobne, choć oczywiście ich nie znaliśmy, kiedy pisaliśmy nasze. Na tej zasadzie połączyliśmy "Opium" z "Set The Controls For The Heart Of The Sun" Pink Floyd.

Tak czy inaczej, Wasze kompozycje są na tyle złożone, że emisja w radio im nie grozi, od struktury piosenkowej odeszliście bardzo daleko. Nie boicie się, że tym samym stajecie się zespołem dość hermetycznym?

P.P.: Nie boimy się. Staramy się wychodzić z naszą twórczością do jak największej liczby osób i uważamy, że ona może się spodobać. Szukamy miejsc, w których nasza muzyka się sprawdza, przecież nie samym radiem człowiek żyje. Graliśmy na dwóch wernisażach, zrobiliśmy ścieżkę dźwiękową do filmu niemego... Na obu wernisażach była masa osób i spotkaliśmy się z bardzo ciepłym przyjęciem.