Polska jest krajem, który nie sprzyja ambitnej twórczości. Ciekawe zespoły nie są puszczane w radiu ani pokazywane w telewizji a masy są karmione produktami ubocznymi z produkcji muzyki i modnymi sezonowymi gwiazdkami. Na domiar złego nawet fani rocka zadowalają się marnej jakości kopią ściągniętą z Internetu, nie będąc chyba do końca świadomymi, że okradają ulubionych wykonawców. Czy w tak trudnych czasach można powiedzieć na przykładzie Believe, że wraz z niezaprzeczalnym sukcesem artystycznym może iść w parze sukces finansowy?

To wszystko niestety okrutna prawda, ale ja jestem optymistą i podobnie jak moi koledzy z Collage i Believe nie potrafimy żyć bez muzyki. Jest ona dla nas jak narkotyk, daje nam siłę i energie do życia, a że nie ma z tego pieniędzy, trudno i tak to nie zniechęci nas do dalszego tworzenia muzyki już tyle przeszliśmy i działamy dalej.
 
Czy Believe jest „marką” rozpoznawalną również w innych krajach? Jak sprzedają się płyty zespołu za granicą?

Na wszystko trzeba czasu, zmiana wytwórni na wydanie drugiej płyty była bardzo dobrym posunięciem, ponieważ płyta ukazała się 50 krajach świata. Promocja zagraniczna była bardzo dobra i tu podziękowania dla pani Agnieszki Kulpińskiej.

Wiem, że jest dużo głosów krytycznych o firmie Metal Mind, ale pokażcie mi wytwórnie, która może wydać  płytę w 50 krajach świata?

Jest jeszcze za wcześnie ażeby mówić o wynikach sprzedaży, myślę, że pod koniec roku będziemy mieli wyniki.
 
Niedawno ukazał się album „Yesterday is a Friend” wydany pod skrzydłami Metal Mindu. Czy zespół jest usatysfakcjonowany ze współpracy z wytwórnią?

Jak już wcześniej mówiłem bardzo jesteśmy zadowoleni i pracujemy dalej.
 
Jakie plany po wydaniu nowego albumu i płyty dvd ma zespół Believe?

Skupimy się na promocji medialnej i koncertach a potem nowa płyta. Wiem nic nowego nie powiedziałem, ale tak to jest.
 
Co dalej z pana solowymi dokonaniami? Czy jest szansa że usłyszymy kiedyś nową płytę pod nazwą Mr. Gil?

Takkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk właśnie pracuje nad nią. Nie byłoby nowej płyty MR GILA ale poznałem cudownego wokalistę Karola Wróblewskiego. Jest tegorocznym maturzysta i będzie studiował w Warszawie, to nam ułatwi współpracę, bo nie mieszkał w stolicy.
Są to narodziny młodego Hogarta, zobaczycie.
Zawsze nie chwaląc się miałem szczęście do cudownych wokalistów to ja odkryłem Roberta Amiriana, Zbyszka Bieniaka, Tomka Różyckiego.
Karol jest wyjątkowy i bardzo ambitny mimo dużej różnicy wieku między nami, połączyła nas muzyka. Tak to już jest.
 
Myślał pan kiedyś o tym żeby spotkać się z kolegami z Satellite na scenie? Może jakaś wspólna trasa koncertowa? Pomimo lekkich różnic stylistycznych oba zespoły mają ze sobą przecież wiele wspólnego.

Sprawa jest otwarta i mówiłem już o tym, jeżeli byłaby możliwość wspólnej trasy, super. Ale nikt nie złożył żadnej propozycji.
 
Obserwuje pan współczesną progresywną scenę? Jeżeli tak to jakim „kibicuje” pan zespołom w Polsce i na świecie?

Wiesz słucham dużo muzyki i nie tylko progresywnej. Cieszę się, że jest tak dużo zespołów, lubię Indukti i Riverside.
Jeżeli chodzi o świat to wierny jestem PINK FLOYD I KING CRIMSON.
 
Jaka nie koniecznie progresywna płyta ostatnio zrobiła na panu wrażenie i dlaczego?

Jest ich wiele, ale ostatni COLDPLAY. Dużo ducha Beatles, super klimat, cudowny głos wokalisty, czego trzeba więcej.

Rozmawiał: Gacek

Poniżej kilka dodatkowych pytań od użytkowników serwisu ProgRock.org.pl