Trzeba przyznać, że Blackwater Park jest albumem wielce wyjątkowym dla metalu progresywnego, a w dyskografii Szwedów wręcz rewolucyjnym! Mimo, że od samego początku można było w ich twórczości odnaleźć progresywne naleciałości, dopiero na tym krążku zyskały one równie ogromne znaczenie, co muzyczny ciężar i metalowa ekspresja.
Niebanalny wpływ na urozmaicenie muzyki miał tu Steven Wilson, lider grupy Porcupine Tree, odpowiadający za produkcję, współtworzenie części materiału, a także nagranie niektórych ścieżek (gitary i klawisze). Należy przy tym oczywiście pamiętać, iż Opeth nie odcina się w żadnym wypadku od metalowych korzeni. Rzekłbym, że gitarowe riffy stały się na Blackwater... jeszcze cięższe, a wokal Mikaela Ĺkerfeldta brzmi jeszcze potężniej niż na wcześniejszych wydawnictwach grupy. Właściwie cały urok tworzonej przez Szwedów muzyki opiera się o kontrasty, gdzie naprawdę ostre, niemal deathmetalowe fragmenty, występują obok bardziej lirycznych, w których na pierwszy plan wysuwają się dźwięki gitary akustycznej. Wśród progresywnych inspiracji Opeth z powodzeniem można wymienić takie grupy, jak King Crimson, Pink Floyd, a z współczesnych: Tool czy Porcupine Tree. O wyjątkowości grupy może świadczyć fakt, że wśród jej fanów można znaleźć zarówno zagorzałych metalowców, jak i miłośników wyżej wymienionych grup.
Reasumując, Blackwater Park jest idealną płytą dla osób chcących się zapoznać z twórczością Opeth. Wskazuje ona niejako wyznacznik kierunku, w którym grupa podąży na kolejnych albumach i stanowi idealny pomost między starszymi i prostszymi (aczkolwiek bardzo klimatycznymi), a nowymi, pełnymi muzycznego eklektyzmu i bardzo ambitnymi albumami.
4.99/5