Płyta 'A Natural Disaster' ukazała się w 2004 roku, po powrocie niepokornego Daniela Cavanagh'a. Jest jak na razie ostatnim (oprócz kilku kompilacji i DVD) wydawnictwem tej brytyjskiej grupy.

Krążek zaczyna się spokojnym i harmonijnym (jak głosi tytuł) utworem opatrzonym delikatnym głosem Vincenta. W oddali słychać powtarzający się rytm, ale później w ruch idą gitary, a głos wokalisty nieco przybiera na sile. Następnie 'Klątwa' popisuje się utworem 'Balance', który wyróżnia się klawiszowym motywem, od razu wpadającym w ucho. Zauważyć można, że Anathema odważyła się poeksperymentować nieco z elektroniką i komputerami. Zarówno w hipnotyczno- elektronicznym 'Closer', jak i we wspomnianym już 'Balance', możemy uświadczyć zmodyfikowany głos.
Małym 'ale' na płycie, który mi osobiście przeszkadza, jest 'Childhood Cream'. Przez cały utwór słychać w nim tylko śmiech dziecka, na tle różnorakich sampli. Trochę wyprowadza to z zapoczątkowanego klimatu płyty.
Żeby nie było całkiem tak łagodnie i ładnie, Anathema zaserwowała nam duży łomot. Słowo 'duży', może po przesłuchaniu szóstego numeru na płycie, wydać się dużym nadużyciem, ale przy tak delikatnych dźwiękach, jakimi została przyprawiona ta płyta, jest to jak najbardziej słuszne. Chociaż z drugiej strony piosenka ta odstaje nieco swoją kompozycją od reszty, bo jest jakaś taka...zwykła....? Choć sama śmieję się z mojego porównania, ale gdy pierwszy raz ją przesłuchałam, to od razu nasunął mi się na myśl obraz śmiesznych panów z 30 seconds to Mars. Pewnie to przez te powtarzające się w obu przypadkach sekundy...
Dochodzimy teraz do utworu tytułowego- jedynego na tej płycie, w którym możemy usłyszeć panią Anna Livingstone. Musze przyznać, że od razu się w nim zakochałam. Niesamowity klimat, który wprowadził tutaj głos wokalistki po prostu powala na kolana. W dodatku ten refren...Poezja.
W kolejnych dwóch kawałkach swoim śpiewem raczą nas panowie, ale najlepsze zostawili nam na finał. Prawie 11-minutowa kompozycja jest dla odważnych i cierpliwych. Utwór podzielony jest jakby na dwie części. Pierwsza zaczyna się motywem fortepianowym. Dopiero później dołączają wszystkie instrumenty, w tym 'brzęcząca' gitara, która mknie coraz szybciej i szybiej do przodu. Do tego galopująca perkusja i nagłe wyciszenie...
No i znów powraca fortepian...I tak już jest do końca. Jedyne określenie na ten fragment brzmi: idealnie nadaje się jako podkład do filmu przyrodniczego bądź dokumentalnego.
Widać, ze Anathema ciągle lubi Pink Floyd i odcięła się już od doom/death metalu, który kiedyś preferowała. Jedyne co jej pozostało ze swojego 'pogrążenia', to teksty: niepokojące, o śmierci, końcu, ciemności, obawach i niepewnościach. Czekam z niecierpliwością, co pokażą na nowym albumie, którego premiera ciągle odkłada się w czasie. Słyszałam pogłoski, że płyta ma być weselsza od poprzednich. Ciekawe jak wyjdzie to wiecznie smutnej Anathemie...