Jazz przejął od rocka i przetworzył jego podejście do elektroniki, rytmu, a także grania partii solowych. Z kolei dokonania jazzu na tym polu przyśpieszyły rozwój, a także wzbogaciły progresywne skrzydło rocka. Niemniej jazz-rock, czy szerzej - fusion, jako taki jest dominującym nurtem muzyki jazzowej lat '70. Główną jego cechą jest gatunkowy eklektyzm - nagrania z tego okresu często w sposób spontaniczny łączą jazz, rock, funk, muzykę latynoską, dalekowschodnią, itp. Stosunkowo rzadko na nagraniach pojawiają się partie wokalne. Dominują instrumenty elektroniczne, lub takie, których dźwięk jest wzmacniany, bądź przetwarzany w sposób elektroniczny, a największą rolę odgrywają keyboardy oraz gitara elektryczna. Na nagraniach jazzrockowych zanika rola solisty; improwizacja staje się domeną całego zespołu. Tworzenie tego rodzaju muzyki było niewątpliwie wyzwaniem, któremu podołać mogli jedynie wybitni i wykształceni twórcy. Często w przypadku muzyków mniej zdolnych czy formacji stricte rockowych popularność form jazzrockowych objawiała się jednie wprowadzaniem do zespołu instrumentów dętych, bądź tworzeniem kompozycji opartych na przewlekłych partiach solowych jednego z członków zespołu (najczęściej gitarzysty). Po okresie bujnego rozwoju i silnie oddziaływającej mody w pierwszej połowie lat '70tych, nurt jazz-rocka osłabł, stając się jednym z niszowych stylów. Wśród wykonawców młodszego pokolenia wymienić można J. Scofielda, A. Holdswortha, czy J. Hellborga.

Powszechnie określeń 'fusion', 'jazz-rock' i 'jazz elektryczny' używa się zamiennie. Wypada jednak zauważyć, iż fusion będąc pojęciem najszerszym, odnosi się do połączenia dwu różnych gatunków muzycznych jako takich (a zatem jazz-rock będzie jednym z przykładów fusion), zaś określenie jazz elektryczny mówi nam przede wszystkim o instrumentarium zespołów jazzowych.

Autor: Jacek Chudzik