W 1971 r. dwaj muzycy znający się z zespołów Soul Survivors, Love Affair i L.A. – klawiszowiec i wybitnie uzdolniony kompozytor Morgan Fisher (prawnuk malarza Fredericka Morgana), oraz perkusista Maurice (Mo) Bacon postanowili pójść z duchem czasu, zakładając zespół artrockowy. Do składu rychło dołączył błyskotliwie wykorzystujący możliwości gry na bezprogowym basie Bob Sapsed ze Springfield Park, którego założyciele nowej grupy znali już z krótkiej współpracy w Love Affair. Skład grupy został uzupełniony przez wokalistę, wyłonionego zresztą w trakcie przesłuchań – Tima Staffella, znanego z grupy Smile, wczesnego wcielenia Queen.

Menadżer zespołu, którym został Sid „Skinhead” Bacon, ojciec perkusisty, zabiegał o podpisanie korzystnego kontraktu z dobrą wytwórnią, co zaowocowało wyprawą do Włoch i możliwością nagrania 2 albumów grupy i jednej płyty solowej Fishera w supernowoczesnym i znakomicie wyposażonym w przeróżne instrumenty studiu RCA Italy, położonym na obrzeżach Rzymu. Lider grupy – Fisher pochłonięty był ciągłą pracą, jednakże pozostali muzycy (podczas pobytu we Włoszech zespół mieszkał w spartańskich warunkach), sfrustrowani słabymi wynikami sprzedaży debiutanckiego albumu (Nova Solis), dosyć szybko zaczęli mieć problemy z narkotykami. Dotyczyło to zwłaszcza basisty, którego przemarsz à la Lady Godiva przez studio pogrążył muzyków ostatecznie i doprowadził do rozwiązania kontraktu. Konflikt z szefostwem wytwórni trwał już od jakiegoś czasu, a został wywołany przez naciski, jakie wywierano na zespół, odnoszące się do zawartości 2. albumu, który zgodnie z życzeniem władz RCA powinien był przynieść materiał bardziej przystępny. Na zaostrzenie się antagonizmu w istotny sposób wpłynęła sesja fotograficzna z niesmacznymi zdjęciami muzyków, które miały trafić na okładkę albumu Brown Out. W efekcie – praca nad 2. albumem trwała bardzo krótko, a Fisher swoją solową płytę zawierającą nagrania z tego okresu (Ivories) mógł wydać dopiero po latach.

Oba albumy zespołu to pozycje eklektyczne. Jedynie pierwszy – Nova Solis (1972) doczekał się wydania wkrótce po dokonaniu nagrań. Drugie dzieło, zarejestrowane w 1973 r., ukazało się z poślizgiem, już po rozwiązaniu zespołu, w dodatku znane jest pod 2 różnymi tytułami: Brown Out (1976) oraz The Sleeper Wakes (1978). Grupa wprawdzie nie ustrzegła się pewnych inspiracji (stylistyka fragmentów niektórych kompozycji może się kojarzyć na przykład z twórczością Emerson, Lake & Palmer), ale wypracowała dosyć interesujący własny styl, który opierał się na głęboko brzmiącym, bezprogowym basie, gęstych partiach perkusji i brzmieniowych eksperymentach dokonywanych przy pomocy przeróżnych instrumentów klawiszowych (można wręcz odnieść wrażenie, że VCS3 wymyślono na specjalne życzenie Morgana Fishera, który jak mało kto potrafił wykorzystać możliwości, jakie dawał ten instrument).

Ostatni koncert zespołu odbył się w londyńskim klubie Marquee. Potem każdy z członków grupy poszedł w swoją stronę. Fisher, mieszkający od lat w Japonii, największą sukcesy osiągnął jako członek Mott The Hopple i nagrywając płyty solowe (także pod pseudonimem Veetdharm). Przez jakiś czas towarzyszył też grupie Queen podczas jednej z tras koncertowych. Staffell koncertował w klubach folkowych, następnie zajął się projektowaniem, a kilka lat temu wydał eponimicznie zatytułowaną płytę z własną grupą aMIGO, na której gościnnie wystąpili jego koledzy z dawnych lat: Fisher oraz Brian May. Bacon założył własny label, a Sapsed grał w kilku zespołach, zanim zginął w wypadku – wjeżdżając motorem w otwarte znienacka drzwi zaparkowanego samochodu.

Strona internetowa Morgana Fishera: http://www.morgan-fisher.com/

Strona internetowa Tima Staffella: http://www.timstaffell.com/

Morgan’s Organ MySpace: http://www.myspace.com/morgansorganmusic

R.M.