Posługuję się tym cytatem już po raz kolejny, ale jak dla mnie znakomicie oddaje on sens muzyki w kilku prostych słowach. Muzyki ogólnie, nieważne jakiego gatunku czy jakiej szufladki. Słowa te napisał muzyk, a więc w dwójnasób muszą one oddawać jego uczucia, zarówno jako muzyka, jak i słuchacza.

Muzyka towarzyszyła mi od najmłodszych lat, choć wtedy zupełnie nie zwracałem na nią uwagi. Pamiętam, że moi rodzice mieli taki duży magnetofon szpulowy, a do tego tuner "Amator" i mój tata często nagrywał różne rzeczy w stylu Abby czy Boney M i to chyba były moje pierwsze bliskie spotkania 3-go stopnia, a w każdym razie pierwsze muzyczne wspomnienia. Druga połowa lat 70-ych, głęboki Gierek, dopiero co rozpoczęta podstawówka. Troszeczkę później zaczął się boom na polską muzykę rockową. Republika, Lady Pank, TSA, Oddział Zamknięty, Maanam, Turbo, Perfect, Lombard, Kombi, Wanda i Banda, Azyl P i wiele innych grup zaczęło regularnie pojawiać się w radiu. Popularyzacją muzyki zajął się pan Marek Niedźwiecki ze swoją Trójkową Listą Przebojów, która regularnie co tydzień przyciągała całe rzesze spragnionych muzyki słuchaczy. Wtedy właśnie zacząłem się pogrążać w świecie dźwięków i emocji, które niosą. Początkowo fascynowała mnie tylko muzyka polska, byłem tak hermetyczny, że nie uznawałem nic innego. Jedynie język polski pasował mi do ówczesnej muzyki. Patrząc z perspektywy czasu wydaje mi się to strasznie naiwne i niezwykle ograniczające. Co ciekawe, później nadszedł z kolei czas na zupełne odwrócenie sytuacji i zacząłem słuchać wyłącznie muzyki zagranicznej, oczywiście w większości anglosaskiej, choć zdarzały się jakieś drobne wyjątki. Powoli proporcje jednak wyrównywały się i tak już pozostało do dzisiaj, chociaż muzyczne horyzonty zmieniały się, a raczej rozszerzały.

Kiedy dostałem mój pierwszy radiomagnetofon "Kasprzak" czułem się jak audiofil. W radiu słuchałem wszystkiego: rock, metal, blues, elektronika, country, Modern Talking, Bad Boys Blue czy Eurythmics. Ten ostatni był dla mnie przez długi czas zespołem ukochanym. Cały pokój miałem wytapetowany ich plakatami. Znalazłem kiedyś stary zeszyt, w którym zapisywałem fonetycznie teksty niektórych utworów. "Here comes the rain again" nabrał zupełnie nowego wymiaru.

Powoli mój muzyczny gust zaczął się krystalizować i podążać w kierunku bardziej rockowym. W orbicie moich zainteresowań pojawił się Marillion i Iron Maiden i w ten sposób ukształtował się mój dualizm muzyczny: z jednej strony przepadam za spokojniejszymi, wznioślejszymi formami, a z drugiej uwielbiam agresywny i zadziorny metalowy zgiełk, który zresztą zawładnął mną zupełnie w 2 połowie lat 80-ych czyli w ogólniaku.

"Wieczory płytowe", a później "Wieczory z płytą kompaktową" (pamiętam, że początkowo mówiliśmy "kontaktową"), "Romantycy muzyki rockowej" i "Muzyka młodych" wytyczały nie tylko muzyczne charaktery i gusta, ale również decydowały o harmonogramie mojego życia. Tomasz Szachowski, Antoni Piekut, Marek Gaszyński, Marek Niedźwiecki, Jerzy Kordowicz, Janusz Kosiński, Wojciech Mann, a przede wszystkim Tomasz Beksiński otwierali przede mną muzyczny raj. Oczekiwanie na poszczególne audycje było czymś niesamowicie ekscytującym i niezapomnianym. Tak właśnie muzyka ogarniała mnie coraz bardziej i bardziej, aż doprowadziła mnie na progrock.org.pl.