Trzy lata oczekiwania ze sporym hakiem, małe personalne zawirowanie i wreszcie trzeci studyjny album After… stał się ciałem. Nowa wytwórnia, trochę przemeblowane brzmienie i mnóstwo entuzjazmu – o tym wszystkim opowiedział mi gitarzysta włocławskiego zespołu, Czarek Bregier.

Tytułem swojej nowej płyty chcieliście ponoć zasugerować, że chodzi Wam o prosty rockowy komunikat bez podtekstów. Trochę mnie to dziwi, bo gracie rocka progresywnego, gdzie to „drugie dno” jest przez słuchaczy wręcz pożądane.

W tej chwili bliżej nam jest do prostszych form wyrazu. Chcieliśmy trochę odpocząć od mistycyzmu w muzyce. Ja lubię szukać „drugiego dna” przede wszystkim w dźwiękach i  mam nadzieję, że słuchacze odnajdą również takie miejsca na naszej płycie. Postanowiliśmy postawić na przekaz muzyczny, nie budując wokół niego mrocznej, mistycznej otoczki, a przede wszystkim nie tworząc czegoś, co pasuje do tego, czy innego kanonu. Biorąc pod uwagę, że jesteśmy kojarzeni z rockiem progresywnym, może to trochę ryzykowny krok, ale wierzę, że muzyczne horyzonty naszych słuchaczy sięgają dużo dalej niż zmiany w naszym brzmieniu i chętnie sięgną po No Attachments. Muzyka chyba nie zmieniła się aż tak drastycznie. To przecież wciąż rock o progresywnym zabarwieniu, a nie hip-hop (śmiech).

Thesis konsekwentnie robią swoje. Jak na razie – także za swoje. Longplay Channel One i akustyczna EPka zostały wydane własnym sumptem, a jak będzie się miała sprawa z kolejnym, nadchodzącym wielkimi krokami albumem – na razie nie wiadomo. Ale nie finanse są najważniejsze, tylko mocny, męski progres uprawiany przez warszawski kwintet. Muzyka zdominowała moją rozmowę z wokalistą Thesis Łukaszem Krajewskim po koncercie zespołu w olsztyńskim Nowym Andergrancie.

Trasa Tides From Nebula przetacza się po Polsce jak huragan. Co koncert – to entuzjastyczne, ba! ekstatyczne relacje. Na szczęście Tides nie ominęli dobrze sobie już znanego olsztyńskiego Andergrantu – i tu też nie brali jeńców. Po występie totalnym o promowanej płycie Earthshine, marzeniach na przyszłość i kilku innych kwestiach opowiedział mi gitarzysta Adam Waleszyński. 

Od premiery Earthshine minęło już kilka miesięcy. Nie masz wrażenia, że to właśnie teraz byłby najlepszy moment dla wydania tej płyty? To album klimatyczny, jesienny.

Kiedy ostatnio relacjonowałem koncert z Andergrantu, podparłem się cytatem z piosenki Andrzeja Boguckiego. I, kurczę, znów się podeprę. Słowami tej samej piosenki. Bo spodziewałem się, że z takim zestawem zespołów jak: Tides From Nebula, Thesis i Forma publikę czeka spokojne, jesienne kołysanie. Nawet tej żywiołowej formie zdarzają się przecież transowe boolowskie odjazdy. A tu jednak okazuje się, że jesień jest piękna, bogata, bardzo urozmaicona i pełna kolorów. Trójka wykonawców zapewniła bardzo ciekawy płodozmian.

Kiedy jedni za ś.p. Andrzejem Boguckim wciąż powtarzają, że im szkoda lata, inni – w tym niżej podpisani -  potrafią docenić uroki jesieni. Duże festiwale na powietrzu piękne są i basta, ale i kameralne koncerty w lokalnych klubach też mają swój urok. Nie mniejszy – po prostu odmienny. Mniejsza publiczność – to dla zespołu szansa na bliższy kontakt ze słuchaczami. Z nadzieją na takie właśnie ciepłe, przyjacielskie spotkanie z dobrą kapelą wybraliśmy się do Nowego Andergrantu, którego sala koncertowa – zaznaczmy – została od naszej poprzedniej tam bytności ( a bywamy regularnie) dość znacznie odmieniona. Wystrój jakiś taki bogatszy… A i scenę przesunięto w inne miejsce, przez co wreszcie skończyły się problemy z widocznością z odległych kątów.  Z przykrością jednak musimy stwierdzić, że tym razem nie było tłumu, choć i o frekwencyjnej porażce trudno mówić, przynajmniej w olsztyńskich realiach. Kilkadziesiąt osób, które dokładnie wiedziały czego oczekiwać od wykonawców, choć nawet personel Anderu zdawał się nie wiedzieć kto zacz Dikanda.