Najnowsza płyta legendarnego zespołu nie przynosi nic odkrywczego. To po prostu stare dobre IQ. Nowi muzycy grają bardzo poprawnie. Słychać wyraźnie, że Mark Westworth (nowy klawiszowiec IQ) pobierał lekcje i wskazówki od Martina Orforda, i godnie zastępuje Go za klawiaturą. Klimatem, muzyka najbardziej przypomina mi dwa albumy: "The Seventh House" i "Subterranea". Po kilku zapoznaniach się z albumem mam wrażenia bardzo pozytywne.

Racja, że nic odkrywczego tu nie mamy; ale moim zdaniem ten album dorównuje najlepszym swoim dokonaniom - tj. (wg mnie oczywiście) "The Wake" i debiutowi. Długie utwory, charakterystyczne "niepokojące" klawisze, solówki. Gdyby nie zbyt rozwlekły "Stronger Than Friction" połączony z nudno-popowym "One Fatal Mistake" mógłby to być najlepszy album IQ.

Przyznam Ci się szczerze Skeletonie, że pierwsze wrażenie było dość przeciętne. Ale z dobrymi płytami, często tak bywa...

Racja - jeśli coś się początkowo nie podoba mi, to może potem... I vice versa - jeśli jakaś płyta powala mnie maksymalnie (np. w moim wypadku wszystko Toola) - to paradoksalnie rzadko potem do nich wracam (oczywiście nie do wszystkich). Mam nadzieję, że "Frequency" będzie przeze mnie często słuchane.

zdarzają się także odstępstwa od reguły
w tym roku choćby płyta Nemo - "Barbares" powaliła mnie na kolana od początku i nie mogę powstać...
Ale to jest wątek o "Frequency" - więc wróćmy do tematu...
Co mi się jeszcze bardzo podoba? Świetne zgranie Johna Jowita z Andy'm Edwards'em. Sekcja rytmiczna bije świetnie

Mnie najbardziej podobają się te klawiszowe tła (pisałem niepokojące - bo mają taki złowieszczy nastrój) oraz świetne (zaniedbywanych wcześniej) wykorzystanie syntezatorów. No i wokal Petera bardzo mocny - w starym, dobrym stylu.

Zwłaszcza syntezator emulujący melotron - ten rządzi... bardzo mrocznie rządzi
Wielokrotnie zastanawiałem się, czy odejście Martina Orforda to nie będzie przypadkiem koniec zespołu. Jak się okazuje nim nie jest To cudownie, że pojawiają się godni następcy mistrzów Martin jest mistrzem, a Mark godnym następcą
Głos Petera faktycznie jest potężny. Na "Dark Matter" momentami nieco zanikał.

Głos Nicholsa jest tak charakterystyczny, że nie wyobrażam sobie IQ bez niego. Krzepiące jest jednak to, że zmiana klawiszowca nie spowodowała utraty osobowości zespołu.

A wracając do wokalisty, uważam, że jego sposób śpiewania i barwa głosu są - po raz kolejny - wspólnym mianownikiem wszystkich utworów i co gorsza, wokal ten uśrednia te utwory.

To fakt, że głos Nichollsa jest z jednej strony charakterystyczny, z drugiej wręcz hipnotyzujący. Ale coś w nim jest! To zapewne kwestia osłuchania się, z "częstotliwością" jego barwy . Choć na pierwszych dwóch albumach starał się coś z głosem robić. Tyle, że i muzyka IQ była troszkę inna
Reasumując, również nie wyobrażam sobie IQ bez Petera Choć również nie wyobrażałem sobie IQ bez Orforda...
A płyta za każdym razem robi na mnie coraz większe wrażenie!

admin napisał:

A wracając do wokalisty, uważam, że jego sposób śpiewania i barwa głosu są - po raz kolejny - wspólnym mianownikiem wszystkich utworów i co gorsza, wokal ten uśrednia te utwory.

zabrzmiało bardzo... matematycznie i analitycznie, Adminie

eee... tak bez Pi?

chodziło mi tylko o to, że jakkolwiek muzycy by nie kombinowali, to głos Nicholsa i tak sprowadzi to do pewnej średniej. wg mnie mało jest elastyczny

...a jest kilka znakomitych fragmentów instrumentalnych, oj jest! Mimo wszystko, lubię Nicholsa Choć masz rację - jest trochę zbyt monotonny...