No i w piękny sposób te NASZE posty zataczają koło bowiem wyszliśmy od szerokiej dyskusji w temacie "wielbłąda" i dobrnęliśmy do wspomnienia postaci która mnie i moje pokolenie ukształtowała muzycznie czyli do Tomka B. Właśnie w Jego audycji usłyszałem "podróżnika" first time gdzieś w 2 poł 1984 roku ! Pewnie stąd ten sentyment i moja obrona tej płyty przy jednoczesnej świadomości iż nie jest to dzieło wybitne ! A na rozmowy i wspomnienia o nieodżałowanym Beksie trzeba by założyć osobny "temat" ! Ja jak najbardziej mogę powspominać ZAPRASZAM

U Tomasza podobało mi się to,że jak cos mu podeszło,to puszczał na antenie.
Wracając do tematu ... wydaje mi się,że Podróznik był swoistym oddechem przed typowo progresywną "DUST AND DREAMS".

agapotr_2008 napisał:
U Tomasza podobało mi się to,że jak cos mu podeszło,to puszczał na antenie.
Wracając do tematu ... wydaje mi się,że Podróznik był swoistym oddechem przed typowo progresywną "DUST AND DREAMS". Może i tak , a może po prostu Latimer stwierdził iż nie ma co brnąć w tej skądinąd przyjemnej stylowo papce muzycznej połowy lat 80's i zrobił "wielbłądowi" 7 letnią przerwę

rafalt napisał:
agapotr_2008 napisał:
U Tomasza podobało mi się to,że jak cos mu podeszło,to puszczał na antenie.
Wracając do tematu ... wydaje mi się,że Podróznik był swoistym oddechem przed typowo progresywną "DUST AND DREAMS". Może i tak , a może po prostu Latimer stwierdził iż nie ma co brnąć w tej skądinąd przyjemnej stylowo papce muzycznej połowy lat 80's i zrobił "wielbłądowi" 7 letnią przerwę
I tu się zgadzam. Myślę, że to bardzo prawdopodobne. Camel w latach 90-tych począwszy od Dust... zaprezentował już nowe, dojrzałe oblicze pozbawione tego o czym tu juz od paru dni dyskutujemy

ja tam Camela lubie nawet bardziej sluchac niz palic (bo mnie dusza ) a przy okazji - nie piszcie czasem, ze muzyka ELSIE przypomina Wam Camela, bo Zbyszek sie wscieka - on Camela specjalnie nie lubi, a ja Wam (na ucho) tak cichutko szepne, ze brzmienie Zbycha gitary faktycznie Camela przypomina.....

Sporo pisze się tu o tym popowym wcieleniu Camel w latach 80-tych. Sytuacja tego zespołu była jednak w dużym stopniu inna niż grup typu Genesis czy Yes ( pozycja tych gigantów była znacznie silniejsza, mieli o wiele większą autonomię jeżeli chodzi o podejmowanie decyzji, choć faktem jest , że i u nich ta autonomia w porównaniu z latami 70-tymi także ulegała uszczupleniu). Firma Decca niemal permanentnie wywierała na Latimera presję domagając się singli. Ingerowała także w kształt artystyczny albumów, zmieniała tytuły płyt, usuwała niektóre utwory (vide ,,In the arms of waltzing fraulains’’ ze ,,Stationary traveller’’. W końcu zupełnie zostawiła zespół samemu sobie , bowiem gdy została w tym czasie wchłonięta przez PolyGram odpuściła sobie wydawanie płyt rockowych na rzecz muzyki klasycznej. Camel został zatem na lodzie i przez 7 lat nie nagrał nic. Latimer podjał wtedy chyba najlepszą decyzje z możliwych tworząc własna firmę płytową. Stąd te drastyczne różnice między albumami z lat 80-tych a 90-tych.

Inna sprawa , że płyty od 1979 roku, nagrywane już bez Bardensa, to de facto albumy solowe Latimera. Wpływ muzyków , którzy grali w zespole w różnych wcieleniach w następnych latach na oblicze stylistyczne był praktycznie żaden .W zasadzie byli oni zbierani na nagrywanie płyt i wojaże w czasie tras koncertowych. Ten duch zespołu gdzieś się zatem w końcówce lat 70-tych ulotnił. Czy to dobrze czy zle to już zupełnie inna sprawa. Faktem jest , że Latimer miał trochę autokratyczne zapędy , co wpływało negatywnie na prace zespołu. Przykładem może być choćby sesja do albumu ,,Breathless’’ (1978). Andy zupełnie zablokował wtedy pomysły Richarda Sinclaira , wyśmienitego muzyka , wokalisty i kompozytora (wcześniej Caravan, Hatfield and the North). Notabene po tym albumie Sinclair odszedł , co jest dość wymownym komentarzem.