Czy można coś nowego pokazać w death-metalu? Pytanie z pozoru bez sensu. Chuck Schuldiger to jeden z protoplastów tego gatunku muzycznego. Pierwsze płyty (np. "Leprosy") to czysty (prawie niczym nie skalany) death-metal; natomiast na "Individual..." pojawia się jazz. Dziwne co? Niekoniecznie. Jazz pojawia się za sprawą głównie gry na basie Steva DiGiorgio; nie dość, że bas jest wysunięty do przodu (co w niczym nie przeszkadza słyszeć wszystkich instrumentów), to jeszcze jego partie są dość skomplikowane, a nawet ma się wrażenie jakby grał "coś innego, coś obok". Natomiast w kończącym płytę "Philospher" na końcu pojawia się kapitalna solówka na tym instrumencie (szkoda tylko, że tak drastycznie wyciszona). Płyta jest krótka i dość zwarta. Mamy tu dziesięć około - 4 minutowych utworów. W samych kompozycjach wiele się dzieje - mnóstwo naprawdę niepowtarzalnych solówek (czasem kilka w jednym utworze), bombardująca, bardzo skomplikowana perkusja, dziwne rytmy, zmiany temp; śpiew Chucka wyraźniejszy (da się nawet zrozumieć poszczególne wersy!) - chociaż wciąż czuć szkołę deathmetalową. Uwielbiam tę płytą. Gorąco polecam.

Edytowany przez: Arek, w: 2009/09/25 12:54

byli fenomenem,jak PINK FLOYD. MAM DLA NICH CAŁKOWITY SZACUNEK.

taaa świetna płyta, dobre czasy tylko gdzie ten jazz?
Nie kumam tej fazy jak w metalowej kapeli ktoś coś naprawdę zagra to jest to od razu jazz. Utwory Death są na max dopracowane i nie widzę tam ni krzty improwizacji czy jazz'owych skal, nie mówiąc o instrumentarium czy harmonii całych utworów.
Ale prawdą jest, że w technicznym death metalu Pan Schuldiner sprawdził się znakomicie.

Stona napisał:
taaa świetna płyta, dobre czasy tylko gdzie ten jazz?
Nie kumam tej fazy jak w metalowej kapeli ktoś coś naprawdę zagra to jest to od razu jazz.

Chodziło mi o partie basu - bardzo skomplikowane, właściwie momentami Steve DiGiorgio po prostu improwizuje. Mam takie odczucia po prostu; na technicznych określeniach się nie znam. Piszę jak czuję. Oczywiście, że płyta nie jest jazzowa, zawiera tylko elementy jazzu, które bodajże po praz pierwszy wykorzystano w death-metalu (wcześniej to chyba tylko Cynic miał podobne doświadczenia).

Cynic i Atheist rzecz jasna
Rozumiem Cię doskonale

No dobra... ale czy ktoś, kto na dźwięk słowa 'death' robi brrr... (zdanie wyrobione po Morbid Angel) może zaryzykować z tą płytą czy raczej w niczym nie pomniejszy ona niechęci do tego typu muzyki?

Możesz śmiało spróbować, Marcinie. Wbrew pozorom niczym nie ryzykujesz. Jeśli jednak szukasz cięższych, ale jednocześnie przystępniejszych brzmień, to może jednak warto zacząć od speed lub thrash. Zresztą weź na początek coś bardziej tradycyjnego - Iron Maiden.

Marcin napisał:
No dobra... ale czy ktoś, kto na dźwięk słowa 'death' robi brrr... (zdanie wyrobione po Morbid Angel) może zaryzykować z tą płytą czy raczej w niczym nie pomniejszy ona niechęci do tego typu muzyki?

Śmiało mogę polecić ten album. A termin "death" na dziś jak najbardziej pasuje.

Nie rozumiem, przyrównywania Deathu do kapeli ktora grała death metal z wpływami jazzu!! Rozumiem że nazwanie kapel takich jak ephel duath czy aghora kapelami z wpływami jazzu jest ok. Co do ITP, jest to jedna z moich ulubionych płytek Śmierci, to co odwalił pan Chuck,Gene,Steve i Andy przechodzi moje myśli jest to piękna płyta i nie tak nudna jak na przykład ich ostatnia. Bas operowany przez pana z Sadusa, jest piekny i soczysty - ah ten fretless hehe