Nie będę ukrywał, że BJH (w każdej inkarnacji) należy do moich najbardziej ukochanych zespołów, bo absolutnie nie ma czego ukrywać. Z kolei "Octoberon" to jeden z tych albumów, które wyróżniają się nie tylko w dyskografii BJH, ale w całym kanonie rocka, hm, nazwijmy to... progresywnego. Szczegóły moich przemyśleń można znaleźć tutaj. Ciekawy jestem opinii innych muzycznych maniaków.

Edytowany przez: Arek, w: 2009/06/26 21:22

Jak dla mnie "Octoberon" to płyta o dwóch twarzach. Fajne, refleksyjne budowanie nastroju w pierwszych 3 kawałkach i trochę mniej ciekawe kolejne trzy utwory. Jak dla mnie właśnie to zburzenie nastroju jest minusem płyty. I na koniec wraca fajny klimat w genialnym "Suicide". A tak swoją drogą to czy końcówka tego nagrania nie ma coś w sobie ze wstępu do "Alan's Psychedelic Breakfast" Floydów? Ja przynajmniej takie mam skojarzenia. A "Octoberon" mam taki zbonusowany CD z 5 dodatkowymi kawałkami.
Pozdrawiam